• Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
www.eenblogjeom.nl
Takttijd volgens Marcel van Assen
Gepubliceerd in Lean Six Sigma
E-mail Afdrukken

metronoom metronome takttijd takt time lean

Marcel van Assen beschrijft in zijn boek Handboek Lean management het Lean-concept takttijd:

marcel van assen handboek lean management

Takttijd [is] het ritme (tempo) van het proces waarin producten gemaakt moeten worden om precies aan de klantvraag te voldoen. De takttijd is een target-cyclustijd waarbinnen het werk bij elke schakel (operator, machine, station) in het proces moet worden uitgevoerd zodat - binnen een bepaalde productieperiode - precies wordt voldaan aan de klantvraag. De takttijd is derhalve gelijk aan de beschikbare productietijd gedeeld door het aantal te produceren eenheden (volgens de klantenwens):

takttijd = beschikbare productietijd / aantal te produceren eenheden

Het doel van een takttijd is het ontwerp van een proces, zodanig dat de productie-output is afgestemd op de klantvraag. Met de takttijd kan bepaald worden welke minimale hoeveelheid bedrijfsmiddelen (mankracht, gereedschap, machines) daarvoor nodig is. De takttijd is dan een ontwerptarget voor een efficiënt, evenwichtig proces. In operationele zin fungeert de takttijd als leidraad om de operatie op te sturen, als een metronoom om de taken, activiteiten en bewegingen in het proces te coördineren. Het werken in een vast ritme ondersteunt ook het visuele management.

Het denken in takttijden past vooral bij een productgeoriënteerde layout met unidirectionele flow (stroming), omdat het uitgaat van een vast procestempo in een bepaalde periode zodat de output precies gelijk aan de klantvraag is. Bij complexere processen en routeringen waarbij producten één of meerdere keren terugkeren in het proces, en bij een sterk wisselende klantvraag, is het bepalen van een takttijd minder eenvoudig of praktisch ondoenlijk.

Bron: Handboek Lean management - aanpak, concepten en modellen voor het succesvol toepassen van Lean, Marcel van Assen

 

 

Tags:
Laatst aangepast op donderdag, 02 december 2021 19:55  
Complexiteit volgens Ben Kuiken (3)
Gepubliceerd in Bluff Your Way Into
E-mail Afdrukken

complex cynefin complicated simple chaotic appelo.jpg

Ben Kuiken beschrijft in zijn boek De zinmakers - nieuw organiseren in tijden van complexiteit en onzekerheid het Cynefin framework van David Snowden:

bureaucratie ben kuiken

Navigeren in complexe systemen

David Snowden, een consultant uit Wales, ontwikkelde in het begin jaren negenti bij IBM een framework for decision making: het Cynefin framework. Cynefin (spreek uit ki-nè-fin) is een woord uit het Welsh en betekent zoveel als 'bekend', 'gebruikelijk'  of 'leefgebied' (Heimat in het Duits).

Snowden gebruikt heel bewust de term 'framework', die een manier van kijken suggereert, en niet de term 'model'. Zijn framework onderscheidt vier domeinen: simpel, gecompliceerd, complex en chaos. Later gebruikte Snowden ook andere termen, zoals het bekend (known), het te kennen (knowable), complex en chaos.

Volgens hem is het voor leiders belangrijk om te weten in welk gebied zij zich met hun organisatie bevinden, zodat ze hun handelingen hieraan kunnen aanpassen. Het simpele gebied is bijvoorbeeld het bekende terrein, waar regels en best practices heersen. Ook is hier de relatie tussen oorzaak en gevolg duidelijk: als je x doet, dan krijg je y. Het advies van Snowden aan leiders is om in dit gebied eerst de feiten vast te stellen, deze te categoriseren en dan te handelen volgens een bepaalde regel of best practice (senze, categorize, respond).

Ook in het gecompliceerde domein is de relatie tussen oorzaak en gevolg nog intact, maar vergt het expertise om de juiste handeling te vinden. Dit dan ook het domein van de experts, die met hun kennis en ervaring de beste handeling kunnen kiezen. Hier adviseert Snowden leiders om te beginnen met waarnemen, de waarnemingen te analyseren en dan te handelen (sense, analyze, respond).

In complexe situaties - volgens Snowden de meest voorkomende situatie in organisaties - bestaan er geen eenduidige antwoorden of oplossingen meer. Oorzaak en gevolg kunnen alleen achteraf worden vastgesteld. Het enige dat leiders volgens Snowden dan ook nog kunnen doen, is experimenteren: 'Als de leider experimenten uitvoert die veilig kunnen mislukken.' Het advies is hier dan ook: probeer, neem waar en reageer (probe, sense, respond).

In het chaotische domein tenslotte moet de leider gewoon handelen: stelp het bloeden en probeer zo snel mogelijk weer terug te komen op bekend terrein (act, sense, respond).

Bron: De zinmakers - nieuw organiseren in tijden van complexiteit en onzekerheid, Ben Kuiken

Laatst aangepast op dinsdag, 04 september 2018 15:41  
Gestandaardiseerd werk volgens Marcel van Assen
Gepubliceerd in Lean Six Sigma
E-mail Afdrukken

images/stories/without standards improvement taiichi ohno

In zijn boek Handboek Lean management noemt Marcel van Assen gestandaardiseerd werk één van de belangrijkste, maar minst begrepen en gewaardeerde Lean-principes. Hij schrijft hierover het volgende:

marcel van assen handboek lean management

Gestandaardiseerd werk is een van de belangrijkste Lean-principes, maar tegelijkertijd ook het minst begrepen, en zeker het minst gewaardeerd en minst toegepaste onderdeel van Lean. Doordat gestandaardiseerd werk niet of onvolledig wordt doorgevoerd, zijn veel verbeteringen na verloop van tijd weer verdwenen, waardoor Lean-trajecten bekend staan als 'het plukken van laaghangend fruit'.

Essentie

Gestandaardiseerd werk is een documentatiegerichte, uniforme benadering van het menselijk handelen waarbij men de onderdelen van een taak in de meest efectieve en efficiënte volgorde zet zodat er geen verspilling ontstaat en er dus zo efficiënt mogelijk geproduceerd kan worden, gegeven de huidige productiemogelijkheden en condities.

(...)

Gestandaardiseerd werk is in een Lean-organisatie de enige geaccepteerde manier om een proces uit te voeren en legt de daarvoor noodzakelijke activteiten, taken en bewegingen vast. Desondanks is gestandaardiseerd werk niet iets statisch. Het is de huidige best practice waaraan men vasthoudt totdat er een betere practice wordt gevonden. Het vormt de standaard die als basis dient voor het verder verbeteren.

(...)

Standaardisatie en operationele stabiliteit

De gedachte achter gestandaardiseerd werk is dat men pas iets kan verbeteren als dat werk stabiel en gestandaardiseerd is. Het verbeteren van een instabiel productieproces is een verspilling van tijd en geld. De voordelen van gestandaardiseerd werk zijn:

  • documentatie van het proces voor verschillende gebruikers;
  • reductie van variantie;
  • eenvoudig om nieuwe medewerkers te trainen;
  • reductie van ongevallen (en belasting)
  • mee discipline en eenheid (uniformiteit)
  • leren, probleem-oplossen en auditen worden bevorderd;
  • betrokkenheid medewerkers;
  • verbeterde efficiëntie;
  • verbeterde, consistente kwaliteit.

Deze voordelen ontstaan natuurlijk niet vanzelf. Het vereist dat het senior management, de operationeel leidinggevenden en de medewerkers (operators) anders gaan werken, aangezien ieders werk door gestandaardiseerd werk verandert. Lean-transformaties en gestandaardiseerd werken vereisen blijvende discipline. Organisaties die gestart waren met gestandaardiseerd werk vervallen te vaak weer in oude gewoontes en routines (werkmethoden) door een gebrek aan volhardendheid en zelfdiscipline.

Bron: Handboek Lean management - aanpak, concepten en modellen voor het succesvol toepassen van Lean, Marcel van Assen

 

 

Laatst aangepast op woensdag, 29 augustus 2018 19:13  
Omdenken met Sidney J. Harris
Gepubliceerd in Citaten: omdenken
E-mail Afdrukken

citaat quote

If a small thing has the power to make you angry, does that not indicate something about your size?

Sidney J. Harris

Laatst aangepast op woensdag, 11 november 2015 08:05  
Complexiteit volgens Ben Kuiken (2)
Gepubliceerd in Bluff Your Way Into
E-mail Afdrukken

complexiteit complex gecompliceerd structuur gedrag jurgen appelo

Ben Kuiken beschrijft in zijn boek De zinmakers - nieuw organiseren in tijden van complexiteit en onzekerheid het bovenstaande model van Jurgen Appelo:

bureaucratie ben kuiken

[De Nederlandse Agile-goeroe Jurgen Appelo onderscheidt in zijn model] twee dimensies:

(1)

Allereerst de structuur van een systeem en hoe goed we dit kunnen doorgronden. Dan is bijvoorbeeld simpel iets wat makkelijk te doorgronden is, en gecompliceerd iets wat juist erg moeilijk te bevatten is.

(2)

De tweede dimensie is die van het gedrag van het systeem en hoe goed we dit kunnen voorspellen. In het geval van een geordend systeem is het gedrag ervan volledig te voorspellen, bij een complex systeem wordt dit al lastiger en als er sprake is van chaos, dan is er eigenlijk geen peil op te trekken.

Door deze twee dimensies in een grafiek uit te zetten ontstaat er een matrix van zes domeinen: geordend simpel, geordend gecompliceerd, complex simpel, complex gecompliceerd, chaotisch simpel en chaotisch gecompliceerd.

Een voorbeeld van een simpel complex systeem is volgens Appelo een team van drie softwareontwikkelaars: gooi er een paar bijeenkomsten tegenaan, wat pizza's en een paar flesjes bier en het team draait wel. Een stad is echter complex gecompliceerd: nog enigszins voorspelbaar, maar het kost een taxichauffeur soms jaren om de plattegrond ervan te leren kennen.

Of het nuttig is, weet ik niet. Onjuist is het model van Appelo volgens mij zeker. Het doet namelijk volledig afbreuk aan het bijzondere karakter van complexe systemen. Want die complexiteit ontstaat niet doordat je het aantal agents opvoert, maar is een eigenschap van het systeem zelf. Dat begint al bij twee interacterende entiteiten, zeker als het om softwareontwikkelaars gaat, want ook dat team van twee ontwikkelaars kan volledig onvoorspelbaar gedrag vertonen waar niemand nog iets van begrijpt - ook de ontwikkelaars zelf niet. Een stad is op zich gecompliceerd, maar omdat ze bewoond wordt door mensen die met elkaar interacteren, ontstaan daar patronen die zeer complex kunnen zijn. Dat wordt dus niet veroorzaakt door de stad en haar stratenpatroon.

Een ander probleem is dat Appelo de aandelenmarkt als chaotisch gecompliceerd omschrijft. Maar de aandelenhandel kan juist heel voorspelbaar verlopen, en is daarmee dus bij uitstek complex. Chaos is dan ook geen 'ergere' vorm van complexiteit, het is een heel andere categorie.

Waar zijn model nuttig kan zijn, is in de conclusie die Appelo trekt dat het 'veronderstelt dat managers zelforganiserende teams niet kunnen construeren en sturen'. In plaats daarvan moet zo'n team groeien en gevoed worden. Hij erkent dat 'productieve organisaties niet gemanaged worden met modellen en plannen. In plaats daarvan moet het ontstaan door de kracht van zelforganisatie en evolutie.' Als managers dat in hun oren knopen, heeft het model van Appelo zeker nut.

Bron: De zinmakers - nieuw organiseren in tijden van complexiteit en onzekerheid, Ben Kuiken

Laatst aangepast op zondag, 02 september 2018 15:11  


JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL

 

Als je doet wat je deed, dan krijg je wat je kreeg.

Johan Cruyff

Banner

Archief

Lean boeken top 5

(maart 2016)
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

We hebben 99 gasten online
Artikelen

als niet weet heen wilt maakt niet uit welke kant opgaat lewis caroll

Banner
Banner

12 rules for life jordan peterson

12 Rules
For Life An Antidote to Chaos
Jordan B. Peterson

Bij Bol.com | Managementboek

 

Lean boekentips

Banner