Jerry Muller legt in zijn boek The Tyranny of metrics waarom het sturen op cijfers niet zonder risico's is:

Campbell's Law and Goodhart's Law are warning about the inevitable attempts to game the metric when much is at stake. Gaming the metrics takes a variety of forms.

1. Gaming through creaming: practioners find simpler targets or prefer clients with less challenging circumstances, making it easier to reach the metric goal, but excluding cases where succes is more difficult to achieve.

2. Improving numbers by lowering standards: one way of improving metric scores is by lowering the criteria for scoring. Thus, for example, graduation rates of high schools and colleges can be increased by lowering the standards for passing. Or airlines improve their on-time performance by increasing the scheduled flying time of their flights.

3. Improving numbers through omission or distortion of data: this strategy involves leaving out inconvenient instances, or classifying cases in a way that makes them disappear from the metrics. Police forces can "reduce" crime rates by booking felonies as misdemeanors, or by deciding not to book reported crimes at all.

4. Cheating: one step beyond gaming the metrics is cheating - a phenomenon whose frequency tends to increase directly with the stakes of the metric in question.

Ben Kuiken beschrijft in zijn boek De zinmakers - nieuw organiseren in tijden van complexiteit en onzekerheid hoe het gebruik van woorden van invloed is op de werkelijkheid:

De woorden die je gebruikt, zetten de werkelijkheid de werkelijkheid naar jouw hand

Uiteindelijk heeft elke zin die je maakt altijd een ideologische kant. De woorden die je gebruikt, de beelden die je oproept, zijn nooit neutraal, maar proberen altijd de werkelijkheid (of in elk geval het beeld dat we hebben van die werkelijkheid) naar hun hand te zetten. We hebben het bijvoorbeeld over de werkvloer, en daarmee zetten we de uitvoerders of werknemers bijna letterlijk op hun plek (daarbeneden). In de kop van de organisatie (daarboven) zitten de slimme koppen, de managers of de leiders die een visie hebben en een strategie hebben uitgedacht hoe deze te realiseren. Zij worden geacht in control te zijn, en maatregelen te treffen als de uitvoering (executie) niet verloopt zoals gepland.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Sinds de Franse filosoof Jacques Lacan (1901-1981) spreken we in dat kader ook wel van het discours. Een discours is volgens Wikipedia 'het spreken van een bepaalde groep [...] waarmee de betreffende groep de werkelijkheid structureert en daarmee (impliciet) vastlegt wat zij voor moraliteit en waarheid houdt'. Het beeld dat Lacan daarbij schetste, was van de mens die door de taal wordt ingevoerd in een sociaal construct van samenhangende begrippen waarbinnen de wereld betekenis heeft. De groep waarin je opgroeit en de ervaringen die je opdoet tijdens je leven, bepalen als het ware je beeld van de werkelijkheid. De Franse filosoof Michel Foucault voegde daar het aspect van macht aan toe: door middel van het gehanteerde discours oefenen we macht uit op die werkelijkheid en op de samenleving, zetten we die naar onze hand. Dat uit zich onder meer in allerhande taboes en regels over wat door wie gezegd mag worden en wat niet.

...

Een belangrijk punt is dat je altijd in een bepaalde discours of frame zit (of zelfs in meerdere tegelijkertijd). Het is onvermijdelijk,en dus ook niet goed of fout, waar of onwaar. Ja, vanuit een bepaald discours is een ander discours onwaar. En het probleem is dat mensen uit verschillende discoursen elkaar eigenlijk niet goed kunnen verstaan. Ze spreken als het ware een andere taal. Maar net zo goed als je je op het Franse platteland of in de jungle van Papoea-Nieuw-Guinea met handen en voeten en een paar woordjes enigszins verstaanbaar kunt maken, zo zouden we dat ook hier kunnen proberen: moeite doen om de ander te begrijpen.

Bron: De zinmakers - nieuw organiseren in tijden van complexiteit en onzekerheid, Ben Kuiken